Gözlerindeki hüznü anladım

Bakışlarındaki hüznü anladım

Sen bankta oturuyordun
Yanından geçerken gözlerin uzaklara dalmış
Sormuştum kendime, neden hüzne boğulmuş bu gözler diye..
Yürüdüm hiç fark etmemişcesine, sen kaldın uzaklarda..

Zaman çabuk geçti, sevdalandım birilerine..
Koştum onlara en açık seçik hallerimle.. Kendimle..
Sevdanın sıcak kolları sarmışken seni,
Karanlık bir labirentin içinde buluvermişşin kendini..

O labirentin arasında kaybolduğunda anlarsın ki daha fazla yalnızsındır..
Bir açıdan sevdiğinin yanındasındır ama o duvarların arkasında sende kalbinin içinde kaybolmuşşundur..
O senin dışardan kaybolup yok olacağını düşünüp hayatına devam etmektedir..
Sen ise onun seni kurtarmaya çalışacağını düşünürsün, bağırır haykırırsın !

Sonra susarsın, sessizce beklersin, için yanar yavaş yavaş, nefes almakta pek zorluk çekmesende
Sanki bir problem varmış gibi gelir..
Ayağa kalkar daha güçlü adımlar atmaya başlamıssındır, daha fazla temkinli daha fazla yalnızsındır..
Labirentten kurtulmayı başarır, yürürsün sokaklarda çaresizce..
Yalnız bir bank bulup labirentteki o tutsak günlerini düşünüp,
Kasvetli havada o bankın kimsenin anlamayacağı özgür ruhunun keyfini çıkartırsın..

Hakan Bulut ~ 03.05.10

Tweet This Post