Gülümsüyorum karanlığa doğru..
Sebepli sebepsiz haykırışlarımı bir kenara bırakıp
Düşündümde bu gece tekrar karar verdim dünyanın mükemmel olduğuna..
Sen belki beğenmeyebilirsin..
Kötü insancıkları bir kara şiir bulutu olarak yoğun gördüğün
Seni her seferinde yaralamaya çalışıp incitmeye çalışacağından
Sana bağırıp kötü davranacaklarından
Seni kullanıcaklarından ve daha bir çok sebepten..
Ama nedense bunları düşündüğümde kocaman bir gülümseme kaplıyor içimi..
Arada denk gelen “iyi” enerji yayan insanlar için gülümsüyorum insanlara..
Koskoca dünyaya yayılmış bir avuç insan için gülümseyorum onlara..
Yalnız olmadığımı fark ediyorum..
Daha fazla hevesleniyorum, savaşmaya!
Biliyorum ki.. Ne yaparlarsa yapsınlar.. Ne ederlerse etsinler..
Her zaman ki gibi benim gibi insanlar olacak..
Üzülmek, kırılmak, yıpranmak aklımın ucuna bile gelmiyor ya..
Yine gülümsüyorum kocaman kocaman..
Kahkalar atıyorum.. Rahatlıyorum.. Enerji topluyorum en bolundan..
Ve yine yollara düşüp savaşıyorum kendi yolumda..
Sen’se hala üzülüyormusun?
Yoksa üzülmek mi istiyorsun?
Bir düşün.. Arkasındanda gülümse.. 
Hakan Bulut 29.03.2011 02.02
