Ebeveynlerden bahsedeyim azcık, bırakın cocuklarınızı özgürce yapacaklarını yapsınlar fiziksel temas yerine psikolojik temas kurun ozaman müdahale etmek daha kolay olur..

Bırakın çocuğunuz yaşayarak öğrensin, bilerek ağlayacak, acı çekerek, mutlu olarak, sevinerek, üzülerek, kahrolarak öğrensin. O umudu bitmeye yakınken çıkın ortaya, yani hani küçük çocuklar bilmediklerinden dolayı sobaya dokunur daha sonrada elleri yanınca birden çekerler ya .. bir dahada yapmazlar .. bırakın dokunmasına izin verin bırakın yansın elleri, nasıL olsa geçer, ama bazen dokunupta çekemediği şeyler var, Elektriğe parmağını sokup çarpılırken çekemediği gibi .. O zaman siz çekin onları ordan .. Ama hep son anda çekin, çekin ki bir daha sokmasın parmaklarını oraya .. Sokarken bağırmak hiç birşe ifade etmez. Çünkü o an akıllarına girmez hiçbir bilgi. Çünkü o an oraya sokmak istediklerinden sadece onu düşünüyor onunla meşgul oluyor olacaktır. Yani anlayacağınız bişeyler söylemeniz birşey ifade etmez. Bırakın parmagını elektrik deliğine soksun ..