Nefesim Geriliyor

Damarlarımdan geçiyorlar
Kan dolaşımım yavaşlıyor
Ruhum ağlıyor
Sebeplerim kayboluyor

Kalbim yavaşlıyor
Sen yoksun ruhumda
Ruhum eksik ruhum yarım ruhum parça parça
Ruhunu getir ruhuma
Ruhuma can ver duygu ver zaman ver
Sevgi ver aşk ver kalp ver
Düşünce ver Ses ver

Ama sen yoksun
yoksun hiç olmayacaksın gelmeyeceksin
bende yokum ruhum yok aşkım yok sevgim yok
kalbim yok dudaklarım yok sesim yok ..

/ * Hakan Bulut * /

Tweet This Post

Arkadaşlar bugun size yeni gözlemlediğim bir şeyi aktarmak istiyorum.
Son zamanlar istanbulda yaşıyorum ve merakLı gözlerle çevreyi izliyorum doğal olarak.
İşimin evime uzaklığından sebep günde 2 saat yolda geçiyor. Otobüsle git gel yaparken sakat, hasta, sağlıklı, mutlu, mutsuz, sevimLi, sevimsiz, iyi
kötü bir çok insan görüyorum.

Bir gün tekrar otobüs yolculuğundayken şoför orta kapıyı açtı. Baktım aşağıda 2 tane tekerlekli sandelyeli 2 orta yaşlı insan bekliyordum.
Bende otobüsün en arkasında oturuyordum. Ancak baktım kimse merdiveni açmaya kalkmadı. Ben arkada utandım kalktım. Orta kapıya gittim merdiveni indirdim.
2 Kişiyi otobüse bindirdim. Büyük ihtimalle yerini kaptırmamak için kalkmıyordu insanlar. Neyse önemli bişey değil, elbet birileri yardım eder benim gibi.
Arka yerime geçtim ben tekrar. Onları izliyordum, baktım sürekli gülüyor neşeliler mutlular. Sakat oldukları halde kötü bir şey olduğu halde. Onlar hala neşeliler.

Neyse konumuza dönelim. Bir gün tekrar otobüs yolculuğundayken içeri 2 tane orta yaşlı şahıslar geldi. Bunlar dışarıdan oldukça sağlıklı görünüyordu.
Fakat ikiside dilsizdi. Vicut dili ile konuşuyorlardı. Bazen gülüşüyorlar bazen telefonlarıyla uğraşıyorlardı. Yolcular boşaldığında ön tarafa geldi bi tanesi.
Ötekiside onu çağırdı fakat o öteki sağ tarafa geçti. Diğeride soldaydı. Soldaki çağırdı sağdakini. Fakat sağdaki arkadaşına inadına gelmiyor yok gelmicem diyordu
Sonra soldaki küsme işaretleri yaptı. Hıh yapar gibi bişeyler yaptı. Sonra sağdakini izlemeye devam etti sanki küsmüş gibi suratını astı camdan dışarı bakıyordu.
Sağdaki bu sefer gülmeye başladı. Sonra kalktı soldakinin yanına gitti. Soldaki bu sefer naz yapmaya başladı. Sağdaki de nazını kırdı sonra gülüşmeye başladılar.
Çok neşeli ve mutlu gözüküyordu.

Sonra karar verdim ki, insanlar ne konumda olurlarsa olsunlar iç huzuru olduktan sonra kolları, bacakları, sağlıgı, paraları olmasa bile hatta daha kötü şartlarda olsalar bile
“Her Zaman MutLu olmayı başarabiliyorlar”.

MutLuluklar

[+ Hakan BULUT / 28 Temuuz 2008 / İstanbuL +]

Tweet This Post