Üzülme küçük kız

Öylesine baktım gözlerine..
Bişey beklemedim, sadece öylesine baktım..
Yürüdüğüm bu yollar, belkide hayallerimde çizdiğim yollardı belkide..
Biliyorum derin derin baktım gözlerine..
Babam hayal kur derdi bana, ileride hayallerini gerçekleştireceksin derdi..
Hayallerimi bir bir gerçekleştirdim, gerçekleştiriyorum..

Sende vardın hayallerimin bir parçasında,
Hayatımın en belirgin yerlerinde hemde..
Seni öyle büyüttüm ki içimde.. Koca bir genç kız oldun..
Senden sevgi bekledim, aldım, verdim..
Biliyorum, bende vardım hayallerinin bir parçasında..
Benide büyüttün.. Benide sevdin, sevildin..
Üzülme küçük kız ikimizde aynı kaderi paylaşıyoruz..

Sende sevileceksin, bende sevileceğim..
Aynı yollarda yürüyüp, aynı yerlerde yorulacağız..
Bazen heycanlanıp bazen üzüleceğiz..
Sevdiklerimize koşup, bazende sevdiklerimizden kopacağız..
Bıkmadan yürümeye devam edeceğiz birbirimizden haberdar olmadan..
Üzülme küçük kız ikimizde aynı kaderi paylaşıyoruz..
Küçük ayrıntılar uzaklaştırıyor birbirimizden..

Aynı anadan aynı babadan değiliz ki ..
Aynı hayallerin içinde farklı şeyler düşünüyoruz.
Sen hayallerinde hep üzülüyorsun,
Ben hayallerimde seni mutlu etmeye uğraşıyorum..
Hayallerimizde hep yürüyoruz ya,
Ondan belkide hep birbirimizden uzaklardayız..

Pekte emin değilim, emin olsam ne olur ki..
Sen yoksun ben yokum..
Dedim ya öylesine baktım gözlerine..
Öylesine geçiyordum burdan..

Hakan Bulut – 12.07.2010 ~ 12.21

Sen nasıl görmek istiyorsan öyledir aşk

Hayat, hayat ne karışık şeydir öyle bir o kadarda basit..
Geceleri yatarken soğuk yatağımda, soğukluğun verdiği huzurla uykuya dalarım,
Ruhum ayaklanır birden, gezmeye başlarım
Hep aydıklıktır rüyalarım, hep güneş vardır gök yüzünde..
İnsanları görürüm, dostlarımı, arkadaşlarımı, sevdiklerimi ve sevmediklerimi..
Hepsinin yeri bir başkadır, aslında gizlediğim birşey var..
En çok sevdiklerim aslında sevmediklerimin kendileridir.
Çünkü onlara baktığımda hayatı anlıyorum, gerçekleri görüyorum, onlarda dürüstlüğü, olması gerekenleri görüyorum.
Onlara bakarak ne istediğimi.. Ne istemediğimi görüyorum..
Bütün hayatı onlar anlatıyor bana, şeytanın nasıl onları elegeçirdiğini.. Ruhlarına nasıl vesvese üflendiğini, neyin doğru neyin yanlış olduğunu onlar öğretirler bana..
Çoğu insanlar sevmediği insanlardan kaçar aksına ben onları sever yanımda tutarım..
Dediğim gibi hayat basittir aslında..

Hayallerdir insanı insan yapan, hayallerle hayat ilerler.
Severlenler hayallerle evlenir aslında, birlikte hayaller kurarlar.. Hayallerini paylaşırlar hayat boyu.
Beraber üzülürler, beraber mutlu olurlar..
Hayalleri olmayan insanlar, karanlık evrenin içinde kaybolmuşlardır, evren önleri ne getirirse çarparlar ona..
Hep mutluluğu ararlar aslında, yürürler yürürler hiç bıkmadan usanmadan yürürler, istedikleri hep aydınlığı görmektir..
Ama gözlerini açmayı unutuyorlar.. Belkide uzun süre kapalı kaldığı için açmaya korkuyorlar, aydınlığın birden yakıcı etkisinden korkuyorlar..
Hayatı zor, acı dolu görüyorlar.. Korkuyorlar gözlerini açmaktan, korkuyorlar acı çekmekten, korkuyorlar yıpranmaktan..
Ne olursa olsun, gözümü kapattığımdada hayat birşeyler getiriyor önüme, gözümü açtığımdada..
Hiç kimse demiyor ki, acı çekeyim, isteyerek yıpranayım..
Bu yüzden açamıyorlar gözlerini korkuyorlar..

Aşk, ahh aşk, tanrının yarattığı en güzel şeydir aşk..
O güzel gözlerinizi en kolay şekilde açmaya yarayan şeydir aşk,
Hayatı anlamayı kolaylaştıran şeydir aşk,
İnsanları sevmeye iten şeydir aşk..
Hayatın kendisidir aşk..
Acıyı bile sevdirir aşk, mutluğu hüznü, korkusuzluğu sağlar aşk..

Gözlerimi kapattığımda onu düşünemiyorsam..
Başarılarını onunla paylaşamıyorsam..
Onunla üzülüp, onunla ağlayamıyorsam,
Onunla neşelenip, onunla mutlu olamıyorsam,
Hiçbirşey düşünmeden yollarda koşturamıyorsam..
Hayallerime onu katamıyorsam, onunla hayat bu diyemiyorsam..
O ve Sen’i Biz yapamıyorsam..
Gözlerine baktığımda herşeyi yakamıyorsam..
Hayatın kör döngüsüne takılıp kaldıysam..
Ona bağırıp ona çağırıp, onu üzüyorsam..
Sadece birşeyler bildiğimi zannedip, kendime yalan söylüyorum demektir..
Yalanlar içinde boğulmuşum demektir.
Sanal bir hayat yaşıyorum demektir.
Onsuz bir hayata hayır diyorsan..

Çiçeklerin o buğularının oluşturduğu renkleri ayırt edebilir,
Geceleri huzurla uyuyabilir,
Her daim herkesi sevebilir,
Onun sıcaklığında kışın ayazında yanabilirsin..
Aşk senin içindedir. Sen ne yaparsan yap, ne düşünürsen düşün, nasıl görmek istiyorsan öyle görürsün..

Hakan Bulut – 18.06.2010 ~ 23.11

Hiç gereği yokken

Hiç gereği yokken gelir insan dünyaya
Küçük tatlı haykırışlarla açarız gözlerimizi
Hiç gereği yoktur aslında ama napalım geldik birkez
Yavaş yavaş etkilenmeye başlarız insanlardan, hayvanlardan, çiçeklerden böceklerden..
Aslında dünyayı abartmışızdır, kimileri çok büyük beklentiler içinde kaybolur hayatın sarsıntılarında..
Kimileri iste hep çocuk gibi bakar dünyaya,
Neşesi, kederi acısı hepsi bir farklı güzeldir aslında
Sadece insana zor gelir kabullenmek hep çocukken yaşanılanlar gibi bekler herşeyi,
Aslında kabul etseler çizgi film izleseler, çocuklarla konuşşalar
Koca yaşına aldanmadan koşşalar çocuk gibi
Zile basıp kaçsalar, köpeklerle oynasalar, kedileri korkutsalar..
Ne olur ki ? Neden saklanırız ? Neden hep çocuk kalsak derlerde kalmazlar ?
Eline alsan fotoğraf makinasını sümüklü çocukların fotoğraflarını çeksen,
Hayvanları, farklı farklı insanları.. Kendinede arada zaman ayırsan..
Bi sabah kalkıp hata yapsam bilerek desen..
İşten okuldan kaçsan, tek başına gezsen,
Yeni insanlarla tanışsan, gidip sokak gösterilerini izlesen para versen onlara..
Zamanım yok demesen.. İçim yanıyor demesen.. Yalnızım demesen..
Şikayet etmesen mesela.. Bu dünyada güzel birşeyler arasan..
Yüksek bi ağacın üstüne çıksan ordan insanları saysan..
Hiç gereği yokken sahile gidip mendilci bir çocukla kahve içsen..
Kendine bir gül alsan hiç gereği yokken..
Şarkı söyleye söyleye yalnız başına gezsen mesela..
Hiç gitmediğin bir otobüse binip, kafana göre bir durakta insen, oralarıda gezsen..
Luna parka gitsen mesela, hiç gereği yokken çarpışan arabalara binsen..
Evden çıkarken hiç gereği yokken birine günaydın ! desen..
Bir günüde hiç gereği yokken yaşasan ne olur sanki ?..

Hakan Bulut ~ 03.06.2010 ~ 20.35

Küçük Çocuk

Kücük bi cocuk vardi bir aralar biliyormusun
Hayatın ortalarında doğdu
Eski kültürün ve yeni gelişmekte olan kültürün tam arasında doğdu
Oyunlar bile çok masumdu ozamanlar..
Kırmızı bir gülün kokusuyla fark etti aşkı ozamanlar..
Gülün yaydığı o muhteşem kokusunu çekti çiğerlerine..
Fark ettiki işte bu .. Herşey..
Koparttı dalından o taze gülü
Günler geçtikten sonra gül solmaya başladı
Kaybetti o küçük çocuk aşkını
Mühürlemek istedi, koydu küçük defterinin arasına.. Saklıyor kimselere göstermeden kıyamadığı aşkının solmuş bedenini..
Küçük çocuk büyüdükçe o tattığı aşkın tadını hep sakladı..
Kim bilir belkide hep küçük hep masum kalacak..
Küçük çocuk büyümeye başladı
Masumluğunu yitirmeye, aşkını kaybetmeye başladı..
Sonra o tattığı aşkı insanlarda aradi
Kopartmaya kıyamadı dallarından..
Çünkü solup yitip gitmesinden korktu belkide..
Kıyamadı, sardı, sarmaladı hep.. Avuçlarına alamadı, taze yaprakları zarar görmesin diye..
Sonra küçük çocuğun hayatına kış geldi..
Aşkını kış alıp götürdü bu sefer..
O yapraklarına zarar görmesin diye dokunamadığı çiçeği..
Kış alıp götürdü..

Hakan Bulut ~ 24.05.2010 22:42

Akar gider zaman

Biz istemesekte akar gider zaman
Aslında herşey içimizdedir..
Onları sandiğin içine kapatıp, hergun kendimizi yenilesek ?
Yoksa her gün yeni acılaramı uyansak ?
Aslında hangisi doğru hangisi yanlış bilinmez,
Geçmişlerde yaşanılanlar hayatı kontrol eder genelde..
Sütden dilin yandı, yoğurdu üfleyerek yerim hesabı..
Ama genede o yoğurtu zevkle yemek varken ..
Her seferinde tekrar tekrar yansa ne olur ..
Belki acıya bakış açımızı değiştirmeliyiz..
Acıdan kaçar bir çok insan, hiç acıyı düşünende olmaz ki..
Herkes yüz üstü bırakıyor onu.. O ne yapsın ki.. Dokunduğu yer yanıyor.. Yapayalnızdır şimdi acı..

Hakan Bulut * 08.05.2010 ~ 15.13

Birlikte ama yalnız hayat

Hayat uzaktan anlamsız derin bir boşluk gibi gelir,
Nereye baktığını bilmedikten sonra seni sıkar, boğmaya başlar,
Yaş ilerledikçe neyin doğru neyin yanlış olduğunu fark ederek yaşarsın..
Belki hazır değilsindir, bir çok etken buna karar verir aslında..
Hazır olmadığında canın yandığını hissedersin bunalırsın,
Bazen hep çoçuk kalsaydım dersin..
Ozamanlar pek düşünmezsin çoğu şeyi..
Yaşamayı, mutluluk, mutsuzluk, geçinmek..
Amaçsızca yaşarsın, küçücük şeylerden mutlu olup yürürsün..
Sonra yaşın ilerler beklentilerin artar, hayallerini gerçekleştirmek istersin..
Fark edersin ki bir bütünlükmüş bu hayat,
Toplumda bugüne kadar yalnız yaşamış, pek fazla düşünmeden ilerlemiş
Tecrübesiz hayatın sorumluluklarına atılmışşındır..
Sonra o küçükken hiç yaşamadığın yalnızlık baş gösterir,
Üzüntüler yıpranmalar.. herşeyden kaçmak yada herşeye sarılmak gibi iki yol gelir karşına..
Çoğu kişi yalnızlıktan korkarak herşeye sarılırmayi tercih eder..
Hafif melankolik ruhu taşıyanlarda yalnızlığı seçer..
Aslına bakarsan hangisi doğru hangisi yanlış, çok göreceli bir kavram ama ben yalnızlığı seçtim sanırım..
Yalnızken hafiften sağır olursun, çok arkadaşın olmaz..
Yalnızken insanlara dışarıdan bakarsın, doğruyu yanlışı daha kolay ayırt eder..
İşinde başarılı olur, takdir edilirsin..
Kimse iç dünyani bilmez, gizlidir o, kimi yazılara aktarır, kimi gülerek saklar içindekileri..
Zaman ilerler dahada farkında olursun hayatın.. İçindeki yalnızlık farklılaşır, yalnızlığı biriyle paylaşmak istersin..
Çok başarılı olduğunda, çok büyük paralar kazandığında, acılar çektiğinde, sıkıntıların olduğunda sana özel bir dostun olmasını istersin..
Bu senin için çok değerlidir aslında, herkesle paylaşmak istemezsın, beklersın yavaştan, etrafına bakar görmeye çalışırsın onu..
Yalnızlık hastalık haline gelmeye başlar, iliklerine işler, geceler daha bir yüzünlü gelir,
Güneş olmadan daha bir yalnız hisseder insan nedense..
Çoğu kişi içten içe senin gibi birini ister, ancak bilmez dışarıdan ki nasıl olduğunu,
Birlikte olursun, anlatamazsın derdini sadece “sen” desende, inanmaz.
İnandırmaya çalışırsın inanır yada inanmaz ona kalan bişeydir artık..
Senin elinden çıkar ona kalır artık sözler.. o çekip gider sen kalırsın, aslında sorun değildir, üzülmezsin bile onun gittiğine,
Üzüldüğün derdini anlatamamandır..

Hakan Bulut – 07.05.2010

Bakışlarındaki hüznü anladım

Sen bankta oturuyordun
Yanından geçerken gözlerin uzaklara dalmış
Sormuştum kendime, neden hüzne boğulmuş bu gözler diye..
Yürüdüm hiç fark etmemişcesine, sen kaldın uzaklarda..

Zaman çabuk geçti, sevdalandım birilerine..
Koştum onlara en açık seçik hallerimle.. Kendimle..
Sevdanın sıcak kolları sarmışken seni,
Karanlık bir labirentin içinde buluvermişşin kendini..

O labirentin arasında kaybolduğunda anlarsın ki daha fazla yalnızsındır..
Bir açıdan sevdiğinin yanındasındır ama o duvarların arkasında sende kalbinin içinde kaybolmuşşundur..
O senin dışardan kaybolup yok olacağını düşünüp hayatına devam etmektedir..
Sen ise onun seni kurtarmaya çalışacağını düşünürsün, bağırır haykırırsın !

Sonra susarsın, sessizce beklersin, için yanar yavaş yavaş, nefes almakta pek zorluk çekmesende
Sanki bir problem varmış gibi gelir..
Ayağa kalkar daha güçlü adımlar atmaya başlamıssındır, daha fazla temkinli daha fazla yalnızsındır..
Labirentten kurtulmayı başarır, yürürsün sokaklarda çaresizce..
Yalnız bir bank bulup labirentteki o tutsak günlerini düşünüp,
Kasvetli havada o bankın kimsenin anlamayacağı özgür ruhunun keyfini çıkartırsın..

Hakan Bulut ~ 03.05.10

Melankoli, galiba hastalık gibi bişey kimine göre kötü kimine göre iyi, göreceli bişey sanırım..
tek bildigim benim çok hoşuma gittiği, hiç yokken içiniz hüzüne boğulur kaybolur gidersiniz, bazende bütün dünya yanacak olsa umrunuzda olmaz..
Herkesi seversin karşılıksız, hiç yok demezsin ne gerek var ki yok’a ? Uzatılan eli geri çevirmezsiniz yardımı edersiniz.
Aslında yardım ederkende pek üşenmez uf pufda demezsiniz, melankoli duygusuna sahipseniz zaten ilk önce duyguları tatmayı öğrenirsiniz, ilk önce hüzünde kaybolup, boğulup gittiğinizi düşünürsünüz, aslında öyle değil mesela bi insana yardımcı olurken o içindeki duyguyu bütün vicudunuza yayıp neşelenebilirsiniz yada o duyguyu saklayıp gün geldiğinde içinizde açığa çıkartıp en zor anınızda kullabilirsiniz, pek fazla yılmaz, isyan etmezsiniz, susarsınız, nasıl olsa geçeceğini bilirsiniz..
Acıdan pek korkmazsınız, ilişkilerin karmaşıklığından sıkılmazsınız.. nasıl olsa bir diğeride sorunsuz olmayacak.. Sorunlardanda korkmazsınız..
İleri görüşlülüğünüz artar.. Herşeyin farkında olmaya başlarsınız, zamanı hızlı yaşamaya başlarsınız, etrafınızdaki zaman yavaşlamaya insanların ağır haraket etmeye başladığını fark edersiniz, sorunları önceden görür ona göre hazırlıklı olursunuz..
Herşey artık çok basit olmaya başlar, hayatın aslında çok kolay olduğunun farkına varırsınız, sevmekten ibaret olduğunu, en zor bulunanın sevgi olduğunu ve sahip çıkılması gerektiğini bilirsiniz, paranın nerden kazanacağını bilirsiniz, çok çalışmaktan sıkılmaz, her zaman kafanızı dağıtacak ufakta olsa bişeyler bulursunuz, hayat yavaş yavaş, rahat, sıkıntısız ve basit olmaya iyice başlamıştır, sonra bakmışşınız bütün bunları hep tek başınıza yapmışşınızdır, yanınızda kimsecikler yoktur, sadece saf kalbinizin yanında birileri arkadaşlarınız vardir azda olsa..

Onlar bilir sizden zarar gelmez.. Onlara kızsanızda bağırsanızda yanınızda olurlar her zaman, bunca geçen zamanda tüm arkadaşlarınız elekten geçmiş, gerçek dostlarınız yanınızda kalmıştır, başınız hiç sıkışmaz, herşeyi kendi başınıza yapmaya alışmıssınızdır, sıkışşa bile gerçek dostlarınız her zaman yanınızda olur..
Bu işin en güzel yanlarından biri gerçek insanları gerçek dostlarınızı görmenizi sağlar, çünkü aslında onlar yanındayken bile onlardan çok uzaksınızdır, onları yüksekten sürekli kontrol edersiniz, izlersiniz ne yapıyor ne yapmıyor diye.. anlarsınız ne kadar değerli olduklarını ama gene yalnızsınızdır, siz öyle hissediyorsunuzdur öyle olmasanız bile, aslına bakarsanız melankoliğin tek eksigi kalbidir, sizin kalbiniz hep yarımdır, hep açlık çekersiniz, kalbinizin yarısı olmadan yalnızlık çekip, üzüntü duyarsınız, sizin aslında itiraf edemediğiniz tek şey budur, sebep yok demek yalandır, arkadaşlarınıza..
dostlarınıza söleme gereği duymazsınız, kalbim sızlıyor diye..
çünkü bir faydaları olmayacağını bilir olsada hemen söyleyeceğinizi bilip susarsınız..
Dışarıdansa kimse iç dünyanızı bilmez, sessiz, sakin, saf kalpli olarak görürler, genelde hep karşınıza iyi insanlar çıkar, kötü insanlar pek size yaklaşmazlar, çünkü kötülük sizi çözemez, çözmekten korkup çekinirler..
Her zaman uzak dururlar. Hep iyi insanlarla karşılaşıp hep paylaşırsınız bir şeyleri karşılıksız ama ne olursa olsun gene yalnızsınızdır..

Kalbiniz yarımdır.. Açlık duyarsınız.. Haykıramazsınızda.. Sadece susarsınız, dışarıdan normal, biraz garip ama iyi biri olarak görünür, kimse bu durumu anlamaz, kimsede dile getirmez..
O gelene kadar hep yalnız hisseder, aşk açlığı çekersiniz, ömür boyu böyle gitmeyeceğini elbet karşılacağınızı düşünür, hiçde sızlanmaz, isyan etmezsiniz, aslında sizin kalbinizin yarım olduğu kadar onunkide yarımdır..
Sizin gibidir, siz nasıl bekliyorsanız oda bekler.. O yüzden karşılaşmanızında çok düşün bir ihtimal olduğunu bilip, gene yalnızlık, gene açlık çekersiniz..
Sizin çizdiğiniz kadere yaratıcı kabul edip ol dediğinde mucize gerçekleşip bir olursanız..
İşte ozaman açlığınız son bulup kalbinizi birleştirip elinizdeki ışığı diğer insanlara dağıtmaya başlayıp sorunları hiç düşünmeyip yürümeye devam edersiniz..

Hakan Bulut ~ 07.04.2010 ~ 01.44

Yanacaksın yavaş yavaş ılık ılık..

Yanacaksın yavaş yavaş ılık ılık,
Bir yanın çekip gitmek.. Diğer yanın ise yanmak isteyecek..
Her ileri adım atışında daha fazla yanacaksın her adımda daha fazla..
İstesende istemesende ilerleyeceksin..
Kimi yerlerde ağlanarak sızlanarak..
Kimi başı dik sessizce ağlaya ağlaya ilerler..
Ama her biri yanar.. Ne diğerlerinden az farkla nede çok farkla..
Yanacaksın ağır ağır.. İstesende istemesende..
Sessizliğe gömülüp yok olsanda.. Kelamlarından dökülmesede ağır ağır yanacaksın..
Yanmayı öğreneceksin.. Öyle yada böyle.. Öğreneceksin…

Hakan Bulut – 10.03.2010 – 01:25 ..

Yalnız koca bir yıl

Oturmuşum kış gününde yalnız bir banka..
Hep yalnızlığımı hissettiğimde otururum zaten..
İzlerim insanları, bazıları hızlı hızlı yürür
Çoğuda sindire sindire hayatı izleye izleye yürür
Bense oturup hepsini izlerim ..

Anlamaya çalışırım yüzlerine baktığımda
acaba neler yaşamışlardir, ne mutluluklar, ne acılar tatmışlardir..
Ne yerler ne içerler, nerelerde yaşarlar, nereye giderler..
Hangi okullarda okumuşlar, isimleri ne, merak ederim..
İzlerim uzaktan sadece..

Bazende o bankta geçmişime bakarım
kimle hızlı hızlı yürümüş hayatımdan..
Kimler sindire sindire yaşamışlar beni..
Kimler yanımda kalmış, kimler ihanet etmiş..
Kimler mutlu etmiş, sevmiş, sevilmiş ..

Düşünürken soğuktan üşümüş ellerim..
Eldivenleriminde ellerimde olduğunu fark ettim..
Düşündüm görünüşten ibaret yada içten üşüyordum..
İçten üşüdüğümü, donduğumu hissizleştigimi fark ettim..
Ayaklandım o soğuk kış gününde yerde bıraktığım izlere baktım..
Acaba kaç kişinin gönlünde tatlı yada acı izler bıraktım
Kaç kişinin yaralarına tuz bastım, kaç kişinin yaralarını iyileştirdim
Dönüp baktım arkama izler yavaş yavaş kaybolduğunu yeni karların üzerlerini kapattığını gördüm
Bu zamandı galiba.. zamanla yeniledi kendini, örttü üzerini zaman, sildi tüm geçmişi ufak ufak.. yavaş yavaş..

Şöyle bi baktım zamana bir yıl daha geçmiş üstünde
Bir daha devirmişiz 365′i yürümeye devam ettim..
Devam ettikce kapandı geçmişimdeki izler zamanla..
Her bastığım adımda daha fazla yanlızlık..
Yeni bir yılı daha bekliyorum sabırsızlıkla.. Şimdiden düşünmek gerek neler geçecek.. Neler gidecek..
Herşeye hazırlıklı olmak gerek.. Özellikle yalnzlığa..

Hakan Bulut – 16.02.2010 – 17:22 ~ Salı

Bilemezsin sensizligin nasıl oldugunu

Bilemezsin sensizligin nasıl oldugunu
Geceleri yatarsın yastıga
Düşünecegin kimse olmaz..
Aklında kocabir bosluk
Hemen uyuyu verırsın
Gene kuru bir gündüzle karşılaşırsın
Gene hayatın sıradan işlerini yaparsın
Geçer gider hayat yavas yavas
Sensiz.. seninle oldugunda nasıl oldugunu bilmeden..
Hayatın anlamlarını yitirmeye baslarsın
Kalpsizleşir, hissizleşirsin yavas yavas fark etmeden !
Özlersın, acı çeker, sızlanırsın ister istemez
Bazende ona kızıp başkalarına söylenirsin
Farklı bişeydir yalnızlık hem tatlı, hem acı yanları vardir
Sensizliğe bir kez alıştığında
Yalnız kalmak ister acı çekmek istersin..
Bazende yalnızlığa küfredercesine söylenirsin
Aslında ikisinin arasındasındır, karmaşıklığın ortasında
Boğulur gidersin fark etmeden..

Hakan Bulut – 13.02.2010 – 13.52

Dökülmez dilimden sana olan hasretim

dökülmez dilimden sana olan hasretim
anlatamam, kelimelere, cümlelere, anlamlara sığdıramam
köşe başlarında görünce onları
seni görürüm uzaklardan..

gecelerin acımasız sessizliğinde
başını koyduğunda anlarsın sensizliği
düşünmemeye çalışıp daha fazla düşündüğünde
anlarsın sensizliğin ne demek olduğunu

tüm alışkanlıklarını kolayca bırakabilsen bile
ona olan alışkanlıkların sarılır boğazına
ne kadar uğraşsanda atamazsın düşüncelerini
kalbinden vicuduna yayılan sıcak duyguyu

acıtsada vicudunu, atmaz iztemezsin o düşünceleri
atmaya çalışıyorum desende kandırırsın kendini
istersin yanmayı kavrulmayı, üzülmek ağlamak istersin..

Hakan Bulut – 12.02.2010 14:14

bugün yanmak istiyorum
ağır ağır kavrulmak
onun gözlerinde kaybolmak
savrulup rüzgarda kaybolmak istiyorum
karanlığın içinde süzülüp yok olmak
sabahın şafağında varolmak istiyorum

yakınımdaki .. uzağımdaki sevdaları izlemek
hissetmek istiyorum
sensiz ağlamak, sızlanmak istiyorum
anlıyorum içim fısıldıyor kulaklarıma
ama kurtulmak istemiyorum bu gece..
bu gece yavaş yavaş yanmak istiyorum

Hakan Bulut 05.02.2010 21:56

Yazamam Asla

yazamam ki o güzel gözlerini görmeden güzel güzel bukleler
hissetmeden o sıcak teninin ellerime bıraktığı hıssi
dökülmez dudaklarımdan kelimeler, saklı kalır yüreğimde
duymadan kulaklarım, anlamazki melodilerin verdiği o güzel tonları
koklamadan anlayamam ki çiçeklerin o muhteşem kokusunu
anlayamam,anladım zannedip kendimi kandırırım günler boyu yıllar boyu..
anlayamam gün doğuşu izleyen çiftleri
kumruların birbirlerine kenetlenircesine tutuştuğu o bağı
anlayamam insanların birbirlerine ölümüne sevinişini
dokunmadan ellerine, izleyemem aşk filmlerini
anlamsız geçer tüm saniyeler, dakikalar.. yıllar..
yürümezsem yeşil yollarda gözlerine baka baka..
tarif edemem o güzel gözlerini ..
sohbet etmezsek yalnız bankların üstünde
gözlerimi kapattığımda hayal edemem anıları..
beraber hayal kurmazsak, olmaz ruhumuzun anlamı..

Hakan Bulut ~ 09.01.2010 ~ 22:22

Yürüdüm..

Gezgin oldum, gezdim yollarda avare avare..
Sessizliğe büründüm, anlatmadım, anlatamadım..
İnsanları gördüm, çeşit çeşit yanlış yollarda ilerleyen
anlattım güzellikleri, çiçeklerdeki renkler, çiçeklerin o buğusunda olan tonları
gösterdim tektek .. anlamsızca yürümeye devam ettim..
Koştum karanlıklarda korkusuzca, ilerledim umutla..
Kanatlarım kırıldı, yaralandı, hırpalandı.. yürüdüm ..
Umutlarım kırıldı, ışığım kayboldu.. yürüdüm ..
Insanları tanıdım, iyisini kötüsünü, öğrendim .. yürüdüm..
Gözlere baktım, rengarenk, tenlere baktım renk renk.. yürüdüm..
Hayallerime koştum, hayallere koştum, bıkmadım.. yürüdüm..
Yoruldum, çaresiz kimsesiz kaldım, yürüdüm..
Saçtım ışığımı karşılıksız, ışıksız kaldım yürüdüm..
Kördüğüme dolandım, kirlendim, soldum, yürüdüm..
Nasıl bulacağımı, neyi bulacağımı bilmeden yürüdüm ..
Fark ettim seni uzaklardan açmış semalara kanatlarını ..
Hissettim vicudumda sıcaklığını çektim taa derinlerime, yutkundum.. korktum .. yürüdüm..
Umutsuzca, titrek ellerimle sana doğru yürüdüm..

Hakan Bulut – 18.12.2009 – 21.58 ~~ Yürüdüm..

Dön birkez bak..

Unutma hiç kalbime bıraktığın tohumları
Giderken kalbimden dönüp bir kez bak
Bıraktığın tohumların zehirlerinin yayılışlarını
Sarmaşıkların beni boğarcasına zincirleyişini
Ruhumun anlamsız, isteksiz, kölecesine yaşamasına
Dön bir kez bak..
Dön bak, gözlerimin yaşına, bakışımın anlamına, sevdama !
Bırakma ellerimi diyebileyim, bırakma ruhumu diyebileyim,
Dön bir kez bak..
Kalbimin karanlığında kaybolmama, dön bak.
Gözlerimin ışığının yok oluşuna, sevdamın karalığa boğuluşuna,
Yaralı yüreğime dön bak..
Büyük sevdamın üzüntüsüne dön bir kez bak ..
Hayallerin içinde kayboluşuma, hayallerimin kırılışına dön bir bak..
Umutlarımın yok oluşuna, sensizliğin nasıl olduğuna dön bir bak ..

Hakan Bulut 12.12.2009 – 12:12

Bırakma Ellerimi

ateşi alsan ellerime bassan,
yaksan avuçlarımı, kullanamasam gönlümü,
gözlerim düğümlense, kör olsa yüreğim,
bırakma ellerimi yine..

hançerlesen yüreğimi, kesmeden bıraksan şah damarımı
acılar içinde kıvransam, yaksan gönlümü yavaş yavaş
bırakma ellerimi yine..

uzaklara düşşek, ayrılsa yollarımız,
dönüp arkanı gitsende, küssende sevdalara
ikimizide kor ateşlere atsanda,
dönüp gel, bırakme ellerimi yine..

Hayat sana kötü şeyler göstersede,
Ellerini bırakacagımı düşündürsede,
Sevgimi azaltsada, Gözlerine bakışlarım değişşede
Bırakma ellerimi yine..

Kendi başına hayata karşı durabilsende,
Beni geri çevirme, beraber duralım,
El ele tutuşup yürüyelim bu acılı dunyada,
Yürümekten yorulup vaz geçmeyi düşünsende, bırakma ellerimi yinede ..

Hakan Bulut – 10.12.2009 – 20:20

Kırık Dökük Zamanlar

kırık dökük zamanlarımda çıka geldin,
masum kalbimle baktım gözlerine,
en saf halimle yaklaştım sana,
yakıştıramadım çirkin cümlelere seni,
kurduğum kücük masum hayallerin içine katabildim..
sensizliği yaşarken anladım gururu, yalnızlığı,
dönüp geri atamadim sana doğru,
bırakıp gidişin kırık dökük bir kalp bırakmıştı göz yaşlarımın arasında..
sevdalara küstüm, kapattım sessizce kapılarımı,
haberin olmadi hüsranlarımdan, göz yaşlarımdan, yalnızlığımdan..
yürüdün düşüncesizce o yalnız sokaklarda bir başına,
aklına gelmedim, umursamadın düşüncelerimi,
bilmiyordun haykırışlarımı, isyanlarımı..
her defasında adımı yutkundum, sesimden bile sakındım adını
ruhumun en derin yerine sakladım seni..
bilemesinler, göremesinler, fark edemesinler diye..
sen tekrar yürüdün o yalnız sokaklarda bir başına..
bıraktın kırık dökük hayallerin arasında..
sessizce aradım kırıntıların içerisindeki seni.. beni..

Hakan Bulut – 12.11.2009 – 23:32

Gel götür uzaklara

Karanlık bir gecenin güzelliğinde
Düşüncelere daldım yine..
Nasıl çıkacağımı düşündüm çıkmaz sokaklar arasından..
Bir çareler aradım, güçsüzce..
Yerim yurdum, bulunduğum konum, vicudum..
Sanki hepsi bana ait değil gibi..
Bu bedenin içinde yanlış ruh..
Yanlış düşünceler..
Ya hayallerim, fikirlerim yanlış..
Yada yanlış zamanda geldim bu diyarlara..
İçimde bir beklem var, amacı belli olmayan
Bir yol gösterici, yürümem için bir fırsat
Karanlık bir yol ayrımı..
Göremiyorum iki ayrımın sonunu
Hangisi doğru, hangisi yanlış..
Yoğun bir sis içinden kurtulmaya çalışıyorum
Ey rehber ! Gel bul beni.. İhtiyacım var sana..
Anlatamam kimselere, anlatamam dostlara..

Hakan Bulut - Sakarya – 08.11.2009

İtirazım var dünyaya

sensiz olamam, itirazım var bu dunyaya
yakar canımı bu dunya acımadan
şefkatli ellerin olmadan iyileşemem
iyi hissedemez vicudum, ruhum hissedemezse seni
eksik kalır bir parçam, şefkat yanim..
kokun olmadan olmaz, çiçekler anlamsızlaşır
kalmaz anlamı bulaşmadan o kokuna..

anlatsam anlayamaz dostlarım
sensizliğin nasıl bişey olduğunu
bilmezler neler hissettirdiğini
gittiğinde neler bıraktığını bilemezler
kücük öpüşlerinde vicuduma bıraktığı hissi bilemezler
anlatırlar uzun uzun.. unutursun diye.. başkasını seversin diye..
aslında bilirim herşeyı tektek.. ama bilmezler işte..
bana kattıklarını bilmezler..

Hakan Bulut * 26 Ekim 2009 ~ 22.22

]]> http://hakanbulut.com.tr/2009/10/27/itirazim-var-dunyaya/feed/ 2